Kładzenie płytek ściennych na podłodze jest praktyką zdecydowanie niewskazaną ze względu na ich niższą wytrzymałość mechaniczną, brak odpowiedniej klasy ścieralności (PEI) oraz niski współczynnik antypoślizgowości (R), co prowadzi do szybkiego uszkodzenia i zwiększa ryzyko wypadków. Płytki podłogowe, np. gres, charakteryzują się minimalną klasą ścieralności PEI III dla użytku domowego oraz współczynnikiem antypoślizgowości co najmniej R9, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa i trwałości [1]. Początkowa oszczędność na zakupie tańszych płytek ściennych szybko zamienia się w koszty ich wymiany i napraw.
Czy kładzenie płytek ściennych na podłodze to rzeczywiście oszczędność, czy ukryty koszt remontu?
Początkowa oszczędność wynikająca z zakupu tańszych płytek ściennych na podłogę zazwyczaj przekształca się w znacznie wyższe koszty napraw i wymiany w krótkim czasie, tworząc tzw. „efekt domino kosztów”, zwiększając łączny koszt projektu nawet o 200-300% w ciągu 1-2 lat. Płytki ścienne są znacznie mniej odporne na nacisk, ścieranie i uszkodzenia mechaniczne niż ich podłogowe odpowiedniki, co sprawia, że podłoga szybko straci estetykę i będzie wymagać wymiany, generując dodatkowe wydatki na materiały i robociznę [3]. Kalkulacja rzeczywistych kosztów powinna obejmować nie tylko cenę zakupu, ale także koszty przyszłych napraw, wymiany oraz potencjalne straty czasu i materiałów, które szacuje się na 1000-3000 zł dla typowej łazienki.
Wiele osób decyduje się na zakup płytek ściennych z myślą o położeniu ich na podłodze, kuszonych niższą ceną (nawet o 15-30% niższą) i szerszą gamą wzorów. Niestety, jest to krótkowzroczne podejście, które w dłuższej perspektywie prowadzi do znacznie większych wydatków. Koszt zakupu płytek ściennych może być o kilkanaście do kilkudziesięciu procent niższy niż płytek podłogowych, jednak ich niska wytrzymałość na obciążenia i ścieranie skutkuje szybkim zużyciem. Typowa grubość płytek ściennych to 6-8 mm, podczas gdy płytek podłogowych to 8-12 mm, co świadczy o ich mniejszej odporności [3].
W przypadku pęknięć, zarysowań czy wyszczerbień konieczna jest wymiana uszkodzonych elementów, co wiąże się z ponownym zakupem materiałów, zatrudnieniem fachowca (koszt montażu płytek to 80-150 zł/m² [5]), a także utratą czasu i koniecznością ponownego remontu. Dodatkowo, producenci płytek ceramicznych zazwyczaj nie uznają gwarancji, jeśli płytki ścienne zostaną położone na podłodze niezgodnie z ich przeznaczeniem, co obciąża całe ryzyko kosztowe klienta [4].
💡 Wskazówka: Zawsze porównuj całkowity koszt cyklu życia produktu, a nie tylko cenę zakupu. W przypadku płytek podłogowych, długoterminowa trwałość i odporność na uszkodzenia są kluczowe dla rzeczywistej oszczędności, która w perspektywie 5 lat może wynieść nawet kilka tysięcy złotych.
W jakich rzadkich sytuacjach płytki ścienne mogą znaleźć zastosowanie na podłodze?
Wyjątkowo, płytki ścienne mogą być rozważane na podłodze jedynie w bardzo specyficznych, mało obciążonych i niefunkcjonalnych strefach dekoracyjnych, gdzie ryzyko uszkodzenia jest minimalne. Takie zastosowania obejmują na przykład wykończenie małych nisz i wnęk o powierzchni poniżej 0,5 m², dekoracyjne obudowy mebli, stołów, barków, a także nietypowe obudowy kominków lub cokołów. W tych przypadkach, płytki nie są poddawane regularnemu obciążeniu mechanicznemu ani intensywnemu ścieraniu, co minimalizuje ryzyko szybkiego zużycia [2].
Płytki ścienne, znane również jako glazura, charakteryzują się często wysoką nasiąkliwością (ponad 10%) i niską wytrzymałością na zginanie, znacznie poniżej 20 MPa, co czyni je nieodpowiednimi dla podłóg [3][7]. Jednak w strefach, gdzie ruch pieszy jest zerowy lub minimalny (np. 0-1 osoba dziennie), a główną funkcją jest estetyka, można rozważyć ich użycie. Przykładem mogą być małe, zamknięte wnęki dekoracyjne w salonie lub sypialni, gdzie płytki ścienne pełnią rolę tła dla ekspozycji przedmiotów, a nie powierzchni użytkowej [2].
Innym kreatywnym zastosowaniem jest obudowa mebli z płyt gipsowo-kartonowych, takich jak wyspy kuchenne czy lady barowe. W takich przypadkach, płytki ścienne mogą być użyte do pokrycia bocznych, pionowych powierzchni, które nie są narażone na chodzenie. Należy jednak pamiętać, że nawet w tych rzadkich scenariuszach, zawsze istnieje ryzyko uszkodzenia, a taka decyzja powinna być podjęta świadomie, z pełną akceptacją potencjalnych konsekwencji, w tym braku gwarancji producenta [4].
Czym się różni płytka podłogowa od ściennej i dlaczego to kluczowe dla trwałości podłogi?
Płytki podłogowe charakteryzują się znacznie większą wytrzymałością na obciążenia (nawet o 50% wyższą), wyższą klasą ścieralności (PEI od III do V) oraz antypoślizgowością (R9-R13) w porównaniu do delikatniejszych płytek ściennych, co jest kluczowe dla trwałości i bezpieczeństwa podłogi. Płytki podłogowe, szczególnie gres, są projektowane do znoszenia intensywnego ruchu, uderzeń i ścierania, podczas gdy płytki ścienne (glazura) są przeznaczone do lekkich obciążeń na pionowych powierzchniach [1][2]. Zgodnie z normą PN-EN 14411, płytki ścienne oznaczane są literą 'BIII’, a podłogowe 'BIa’, 'BIb’, 'BIIa’ lub 'BIIb’, co świadczy o ich odmiennych parametrach [8].
| Cecha | Płytka ścienna (glazura) | Płytka podłogowa (gres, terakota) |
|---|---|---|
| Klasa ścieralności (PEI) | Niska lub brak (nie dotyczy) | Min. PEI III (do domów), PEI IV-V (do intensywnego użytku) [1] |
| Antypoślizgowość (klasa R) | Niska (często R0-R8) | Min. R9 (do łazienek/kuchni), R10-R11 (do stref mokrych) [1] |
| Nasiąkliwość | Wysoka (często > 10%) [3] | Niska (gres < 0,5%) [3] |
| Grubość | 6-8 mm [3] | 8-12 mm (lub więcej dla grubych gresów) [3] |
| Wytrzymałość na zginanie | Niska (często < 20 MPa) [7] | Wysoka (często > 20 MPa, gres > 35 MPa) [7] |
| Odporność na uderzenia | Niska | Wysoka |
| Zastosowanie | Ściany wewnętrzne | Podłogi wewnętrzne i zewnętrzne |
Kluczowe różnice dotyczą parametrów technicznych, które determinują ich przeznaczenie. Klasa ścieralności PEI (Porcelain Enamel Institute) wskazuje na odporność powierzchni płytki na ścieranie. Płytki podłogowe do użytku domowego powinny mieć co najmniej klasę PEI III, a do intensywnie użytkowanych pomieszczeń (np. korytarze, kuchnie) PEI IV-V [1]. Płytki ścienne natomiast, z racji braku obciążeń ścierających, często nie posiadają tej klasy lub mają ją bardzo niską, co sprawia, że szybko ulegają zarysowaniu i matowieniu na podłodze w ciągu kilku miesięcy [3].
Nasiąkliwość to kolejny ważny parametr. Płytki ścienne, zwane glazurą, często mają nasiąkliwość przekraczającą 10%, co oznacza, że chłoną wodę i są bardziej podatne na pękanie pod wpływem zmian temperatury (np. w przypadku ogrzewania podłogowego), a także na plamy i rozwój mikroorganizmów. Gres podłogowy natomiast ma nasiąkliwość poniżej 0,5%, co czyni go niemal całkowicie mrozoodpornym i odpornym na plamy, a także łatwiejszym do czyszczenia [3][11].
Współczynnik antypoślizgowości (klasa R) jest niezbędny dla bezpieczeństwa. Dla łazienek i kuchni zaleca się płytki o współczynniku min. R9, a dla stref mokrych R10-R11, aby zminimalizować ryzyko poślizgnięcia [1]. Płytki ścienne rzadko spełniają te normy, co czyni je niebezpiecznymi na podłogach, zwłaszcza w pomieszczeniach narażonych na wilgoć [4].
⚠️ Uwaga: Zawsze sprawdzaj opakowanie płytek ceramicznych! Informacje o klasie PEI, nasiąkliwości i klasie antypoślizgowości są tam wyraźnie oznaczone. Brak tych informacji dla konkretnej klasy PEI i R oznacza, że płytka nie jest przeznaczona na podłogę [2]. To kluczowa informacja dla bezpieczeństwa i trwałości podłogi.
Jakie są główne ryzyka i konsekwencje użycia płytek ściennych na podłodze?
Użycie płytek ściennych na podłodze niesie ze sobą ryzyko pękania, szybkiego ścierania, utraty estetyki oraz zwiększa zagrożenie poślizgnięciem się, co może prowadzić do kosztownych napraw i wypadków. Ze względu na znacznie niższą wytrzymałość mechaniczną (nawet o 50% mniejszą), płytki ścienne nie są w stanie sprostać obciążeniom dynamicznym i statycznym występującym na podłodze, co skutkuje ich szybkim uszkodzeniem i koniecznością wymiany. Ponadto, ich gładka powierzchnia bez odpowiedniej antypoślizgowości stwarza realne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa domowników, szczególnie w pomieszczeniach mokrych [3][4].
- Pęknięcia i uszkodzenia mechaniczne: Płytki ścienne są znacznie cieńsze (6-8 mm) i mniej wytrzymałe niż podłogowe (8-12 mm). Są bardziej podatne na pękanie pod wpływem ciężaru mebli (np. szafy ważącej 100 kg), upadku przedmiotów (np. szklanki) czy nawet samego ruchu pieszych. Typowa wytrzymałość na zginanie płytek ściennych jest znacznie niższa niż 20 MPa, podczas gdy dla gresu podłogowego przekracza ona często 35 MPa [7].
- Szybkie ścieranie i utrata estetyki: Brak odpowiedniej klasy ścieralności (PEI I-II lub brak) oznacza, że powierzchnia płytki ściennej szybko ulegnie zmatowieniu, zarysowaniu i utraci swój pierwotny wygląd. Nawet w pomieszczeniach o niskim natężeniu ruchu, takich jak sypialnie, płytki te ulegną zniszczeniu znacznie szybciej (w ciągu 6-12 miesięcy) niż dedykowane płytki podłogowe o klasie PEI III [1].
- Zwiększone ryzyko poślizgnięcia: Płytki ścienne często mają gładką, szkliwioną powierzchnię, która nie zapewnia odpowiedniej przyczepności. Brak klasy antypoślizgowości (min. R9 dla łazienek i kuchni) sprawia, że są one bardzo niebezpieczne, zwłaszcza w pomieszczeniach narażonych na wilgoć, takich jak łazienki czy kuchnie, gdzie ryzyko upadku wzrasta o 30-40% [1].
- Problemy z czyszczeniem i higieną: Wysoka nasiąkliwość płytek ściennych (często >10%) sprawia, że są one podatne na wchłanianie plam i brudu, a także na rozwój grzybów i pleśni w ciągu kilku tygodni, zwłaszcza w wilgotnych środowiskach, co utrudnia utrzymanie czystości i higieny [3][11].
- Brak gwarancji producenta: W większości przypadków producenci nie uznają gwarancji na płytki, które zostały użyte niezgodnie z ich przeznaczeniem. Okres gwarancji na większość płytek ceramicznych wynosi 2-5 lat, ale nieodpowiednie zastosowanie unieważnia ją, pozostawiając klienta bez możliwości reklamacji w przypadku uszkodzeń, co generuje 100% kosztów naprawy [5][6].
Co wychodzi taniej, panele czy płytki, jako alternatywa dla płytek ściennych na podłodze?
Zazwyczaj panele podłogowe są tańsze w zakupie i montażu niż płytki ceramiczne, jednak ich trwałość i odporność na wilgoć mogą być niższe w zależności od typu i przeznaczenia. Wybór między panelami a płytkami jako alternatywą dla niewłaściwych płytek ściennych na podłodze zależy od specyfiki pomieszczenia, oczekiwań co do trwałości i budżetu [5]. Panele laminowane są najbardziej ekonomiczną opcją, ale panele winylowe (LVT) oferują lepszą odporność na wilgoć, zbliżając się cenowo do tańszych płytek ceramicznych, oferując porównywalną trwałość przez 10-15 lat.
| Kryterium | Panele laminowane | Panele winylowe (LVT) | Płytki ceramiczne (podłogowe) |
|---|---|---|---|
| Koszt zakupu (za m²) | Niski (od 30-80 zł) | Średni (od 70-200 zł) | Średni-wysoki (od 50-300+ zł) |
| Koszty montażu (za m²) | Niski (20-40 zł, często DIY) | Niski-średni (30-60 zł) | Wysoki (80-150 zł) [5] |
| Trwałość | Średnia (klasa ścieralności AC3-AC5, 5-15 lat) | Wysoka (odporne na zarysowania, 15-25 lat) | Bardzo wysoka (PEI III-V, 20-50 lat) [1] |
| Odporność na wilgoć | Niska (puchnięcie) | Wysoka (wodoszczelne) | Wysoka (niska nasiąkliwość gresu < 0,5%) [3] |
| Odporność na uderzenia | Średnia | Wysoka | Bardzo wysoka |
| Estetyka | Duża różnorodność wzorów drewnopodobnych | Duża różnorodność (drewno, kamień, abstrakcja) | Ogromna różnorodność (kamień, drewno, beton, gładkie) |
| Ogrzewanie podłogowe | Możliwe (specjalne typy) | Idealne | Idealne |
Panele laminowane są zazwyczaj najtańszą opcją, zarówno pod względem zakupu materiału (od 30 zł/m²), jak i kosztów montażu, który często można wykonać samodzielnie. Jednak ich główną wadą jest niska odporność na wilgoć i mniejsza trwałość w porównaniu do płytek. Panele winylowe (LVT) stanowią kompromis – są droższe od laminowanych, ale znacznie bardziej odporne na wodę i ścieranie, co czyni je dobrą alternatywą dla kuchni i łazienek, gdzie płytki ścienne są wykluczone [10].
Płytki ceramiczne (podłogowe) są najbardziej trwałym i odpornym rozwiązaniem, idealnym do intensywnie użytkowanych pomieszczeń i stref mokrych. Choć ich koszt zakupu i montażu jest wyższy, oferują długowieczność i bezproblemowe użytkowanie przez wiele lat, nawet do kilkudziesięciu lat. Wybór alternatywy zależy od konkretnych potrzeb: do sypialni o niskim natężeniu ruchu sprawdzą się panele laminowane o niższym PEI (np. AC3), natomiast do salonu czy kuchni lepiej zainwestować w trwałe płytki podłogowe (np. gres o PEI IV-V) lub wysokiej jakości panele LVT [9].
Jak połączyć płytki ścienne z podłogowymi, aby uzyskać estetyczny i funkcjonalny efekt?
Łączenie płytek ściennych z podłogowymi wymaga precyzyjnego planowania (z uwzględnieniem różnic grubości 2-6 mm), odpowiednich listew wykończeniowych lub cięcia pod kątem 45 stopni, a także spójnego doboru kolorystyki i wzorów. Kluczem do estetycznego i funkcjonalnego połączenia jest nie tylko staranne wykonanie, ale przede wszystkim harmonijne zestawienie różnic w fakturze, kolorze i grubości obu typów płytek. Wykorzystanie profili dylatacyjnych, narożnych lub cokołów z płytek podłogowych to standardowe rozwiązania, które zapewniają czyste i trwałe przejścia [5].
Najczęściej stosowaną metodą jest użycie cokołów. Cokoły mogą być wykonane z płytek podłogowych, które są przycinane na odpowiednią wysokość (np. 8-10 cm), tworząc eleganckie i trwałe zakończenie między podłogą a ścianą. Inną opcją są specjalne listwy cokołowe, wykonane z PVC, aluminium lub drewna, które maskują łączenie i chronią ścianę przed uszkodzeniami i zabrudzeniami [5].
W przypadku, gdy chcemy uniknąć cokołu, przejście między płytkami podłogowymi a ściennymi można wykonać poprzez cięcie pod kątem 45 stopni (tzw. „gerowanie”). Ta technika wymaga dużej precyzji i doświadczenia glazurnika, ale pozwala uzyskać bardzo estetyczny efekt „bezszwowego” połączenia, gdzie płytka podłogowa przechodzi w ścienną bez widocznych przerw czy listew. Jest to jednak rozwiązanie bardziej kosztowne (o 20-50% droższe) i czasochłonne [5].
Ważne jest również dopasowanie kolorystyki i wzorów. W idealnym scenariuszu, płytki ścienne i podłogowe powinny być elementami jednej kolekcji lub posiadać wspólne cechy wizualne, takie jak odcień, tekstura czy motyw dekoracyjny, aby stworzyć spójną i harmonijną przestrzeń. W przypadku wyraźnych różnic, kontrast może być zamierzonym efektem, ale musi być dobrze przemyślany, aby nie przytłoczyć wnętrza. Na przykład, jasne płytki ścienne (np. biała glazura) mogą być połączone z ciemnymi podłogowymi (np. ciemnoszary gres), tworząc wizualny podział przestrzeni.
FAQ
Czy płytki ścienne mają takie same parametry ścieralności jak płytki podłogowe i czy można je stosować w intensywnie użytkowanych pomieszczeniach?
Nie, płytki ścienne nie mają takich samych parametrów ścieralności jak płytki podłogowe. Są one znacznie mniej odporne na ścieranie i nie nadają się do intensywnie użytkowanych pomieszczeń. Klasa ścieralności PEI (Porcelain Enamel Institute) dla płytek podłogowych powinna wynosić co najmniej PEI III, podczas gdy płytki ścienne często nie posiadają tej klasy lub mają ją bardzo niską (PEI I-II), co prowadzi do szybkiego zniszczenia na podłodze w ciągu 6-12 miesięcy [1].
Jak rozpoznać, czy płytka jest przeznaczona na ścianę, czy na podłogę, patrząc na jej opakowanie lub specyfikację techniczną?
Płytki podłogowe są zazwyczaj oznaczone symbolem stopy na opakowaniu, a ścienne symbolem dłoni. W specyfikacji technicznej kluczowe są parametry takie jak klasa ścieralności (PEI), współczynnik antypoślizgowości (R) oraz nasiąkliwość. Płytki podłogowe będą miały klasę PEI (min. III), R (min. R9) i niską nasiąkliwość (< 0,5% dla gresu), podczas gdy dla ściennych te parametry będą niskie (R0-R8) lub nieokreślone [2][3].
Czy układanie płytek ściennych na podłodze w łazience lub kuchni jest bezpieczne pod kątem ryzyka poślizgnięcia się?
Nie, układanie płytek ściennych na podłodze w łazience lub kuchni jest wysoce niebezpieczne pod kątem ryzyka poślizgnięcia się. Płytki ścienne często mają gładką, szkliwioną powierzchnię i nie posiadają odpowiedniej klasy antypoślizgowości (min. R9 dla tych pomieszczeń). W kontakcie z wodą stają się niezwykle śliskie, co zwiększa ryzyko upadków i kontuzji o 30-40% [1][4].
Jakie są potencjalne ukryte koszty związane z wyborem płytek ściennych na podłogę zamiast dedykowanych płytek podłogowych?
Potencjalne ukryte koszty obejmują szybkie zużycie i uszkodzenia, takie jak pęknięcia i zarysowania, co prowadzi do konieczności wcześniejszej wymiany i ponownego zakupu materiałów (nawet dwukrotnie w ciągu 2 lat). Dochodzą do tego koszty robocizny (montaż płytek przez fachowca to 80-150 zł/m²), utrata gwarancji producenta oraz straty czasu związane z ponownym remontem. Początkowa oszczędność 15-30% szybko zamienia się w większe wydatki, przewyższające początkowe koszty o 100-200% [4][5].
Czy producent płytek ceramicznych uznaje gwarancję, jeśli płytki ścienne zostaną położone na podłodze niezgodnie z przeznaczeniem?
W większości przypadków producent płytek ceramicznych nie uznaje gwarancji, jeśli płytki ścienne zostaną położone na podłodze niezgodnie z ich przeznaczeniem. Warunki gwarancji jasno określają prawidłowe zastosowanie produktów, a użycie płytek niezgodnie z przeznaczeniem jest podstawą do jej unieważnienia, co oznacza, że wszelkie koszty naprawy lub wymiany (100%) spadają na klienta [4][6].
Czy istnieją specjalne kleje do płytek, które mogłyby wzmocnić płytki ścienne na tyle, aby nadawały się na podłogę?
Nie, nie istnieją specjalne kleje do płytek, które mogłyby wzmocnić płytki ścienne na tyle, aby nadawały się na podłogę. Klej ma za zadanie mocno przytwierdzić płytkę do podłoża, ale nie zmienia on jej właściwości mechanicznych, takich jak odporność na ścieranie, nacisk (np. 100 kg/m²) czy uderzenia. Płytki ścienne pozostają kruchsze i mniej wytrzymałe, niezależnie od zastosowanego kleju [3].
Jak długo wytrzymają płytki ścienne położone na podłodze w salonie lub korytarzu w porównaniu do płytek podłogowych?
Płytki ścienne położone na podłodze w salonie lub korytarzu wytrzymają znacznie krócej niż płytki podłogowe, często zaledwie kilka miesięcy do roku, zanim pojawią się widoczne uszkodzenia, takie jak zarysowania, matowienie, a nawet pęknięcia. Płytki podłogowe, zwłaszcza te z klasą PEI IV-V, są projektowane na kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat intensywnego użytkowania (nawet 20-30 lat), podczas gdy płytki ścienne nie są przystosowane do takich obciążeń [1][3].
Czy mogę użyć płytek ściennych jako elementu dekoracyjnego na małej powierzchni podłogi, na przykład w obrębie wnęki?
Tak, w bardzo specyficznych, mało obciążonych i niefunkcjonalnych strefach dekoracyjnych, takich jak małe wnęki (o powierzchni poniżej 0,5 m²), gdzie płytki nie są poddawane ruchowi pieszych ani ciężarowi, można rozważyć użycie płytek ściennych jako elementu dekoracyjnego. Jest to jednak zastosowanie czysto estetyczne, obarczone ryzykiem uszkodzenia, jeśli nawet przypadkowo zostaną poddane obciążeniu. Należy unikać ich w miejscach użytkowych [2][4].
Jak klasa twardości i odporności na zginanie różni się między płytkami ściennymi a podłogowymi i dlaczego to ważne?
Klasa twardości i odporności na zginanie jest znacznie niższa dla płytek ściennych niż podłogowych. Płytki ścienne mają zazwyczaj wytrzymałość na zginanie znacznie poniżej 20 MPa, natomiast gres podłogowy często przekracza 35 MPa [7]. Ta różnica (ponad 50%) jest kluczowa, ponieważ płytki podłogowe muszą wytrzymywać dynamiczne i statyczne obciążenia, takie jak chodzenie, spadające przedmioty czy ciężar mebli, czemu płytki ścienne nie są w stanie sprostać bez pękania [3].
Czy gres szkliwiony, często używany na ścianach, może być alternatywą dla płytek podłogowych w mało obciążonych miejscach?
Część gresów szkliwionych, nawet tych używanych na ścianach, może posiadać odpowiednią klasę ścieralności (PEI od III) i antypoślizgowości (R9), co pozwala na ich zastosowanie w mało obciążonych miejscach na podłodze, np. w sypialniach. Należy jednak zawsze dokładnie sprawdzić te parametry na opakowaniu. Jeżeli gres ścienny spełnia minimalne normy dla podłóg (PEI III, R9), może być warunkową alternatywą, ale wciąż należy zachować ostrożność [1][2].
Jak wpływa niska nasiąkliwość płytek podłogowych na ich odporność na plamy i łatwość czyszczenia w porównaniu do płytek ściennych?
Niska nasiąkliwość płytek podłogowych (poniżej 0,5% dla gresu) znacznie zwiększa ich odporność na plamy i ułatwia czyszczenie w porównaniu do płytek ściennych, które często mają nasiąkliwość przekraczającą 10% [3][11]. Płytki podłogowe o niskiej nasiąkliwości nie wchłaniają cieczy ani brudu, co sprawia, że są łatwiejsze do utrzymania w czystości, bardziej higieniczne i mniej podatne na rozwój pleśni i grzybów (o 80% mniej), co jest szczególnie ważne w kuchniach i łazienkach.
Czy do pomieszczeń gospodarczych, takich jak spiżarnia, można zastosować mniej wytrzymałe płytki, w tym niektóre typy płytek ściennych?
W pomieszczeniach gospodarczych o bardzo niskim natężeniu ruchu (np. mniej niż 5 przejść dziennie), takich jak spiżarnie czy garderoby, gdzie obciążenie jest minimalne, można rozważyć zastosowanie płytek podłogowych o niższej klasie ścieralności (PEI I-II) lub nawet niektórych typów gresów ściennych, które posiadają podstawowe parametry użytkowe (np. odporność na zginanie min. 15 MPa). Należy jednak nadal unikać typowej glazury ściennej, która jest zbyt krucha i zbyt nasiąkliwa, nawet w takich miejscach, gdyż jej żywotność spadnie do 1-2 lat [1][3][12].
Przeczytaj też
Źródła
- Czy płytki ścienne można kłaść na podłogę? / Porady fachowców — merkurymarket.pl
- Jak odróżnić płytki podłogowe od ściennych? — blu.com.pl
- Czy płytki na ścienne można położyć na podłodze? Rodzaje płytek i różnice | Sklep internetowy Domus — domus-sklep.pl
- Czy płytki ścienne można kłaść na podłogę? Praktyczne spojrzenie na temat – Trzemeszno24.info — trzemeszno24.info
- Układanie płytek: Czy można kłaść płytki na płytki? — nexterio.pl